dr n. wet. Bronisław Kawka-Dembiński

dr n. wet. Bronisław Kawka-Dembiński

* 19.10.1914 † 03.12.1987

Miejsce urodzenia: Nabróż

Miejsce pochówku: Pszczyna

W 1935 r. uzyskał maturę w państwowym gimnazjum humanistycznym im. Tadeusza Kościuszki w Równem. W latach 1935-38 kształcił się w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Po jej ukończeniu służył w 21 Pułku Ułanów Nadwiślańskich w Równem jako oficer zawodowy na stanowisku dowódcy plutonu. W czasie kampanii wrześniowej pełnił funkcję dowódcy plutonu, potem dowódcy 4 szwadronu 21 Pułku Ułanów. W czasie okupacji aktywny w ZWZ-AK: był oficerem łączności konspiracyjnej, oficerem organizacyjnym Inspektoratu Południowego (Bóbrka) i oficerem operacyjnym Komendy Okręgu Lwów AK. Po zakończeniu akcji „Burza” wstąpił do organizacji NIE, w której pełnił funkcję oficera operacyjnego w Oddziale II sztabu Komendy Okręgu Lwów. Następnie został przeniesiony do Krakowa, gdzie należał do Eksterytorialnego Okręgu Lwowskiego zrzeszenia Wolność i Niezawisłość.

Studia rozpoczęte w 1940 r., ukończył po wojnie na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. Dyplom lekarza weterynarii otrzymał 29.06.1946 r., a tytuł doktora n. wet. uzyskał na Wydziale Weterynaryjnym Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu 24.09.1968 r.

Pracę zawodową rozpoczął w 1946 r. praktyką u Powiatowego Lekarza Weterynarii w Gliwicach. W 1947–48 pracował w Rejonowym Referacie Leczniczym w Koźlu.

23.07.1948 r. został aresztowany przez władze komunistyczne za działalność konspiracyjną w okresie II wojny światowej. Przebywał w więzieniach we Wrocławiu, Rawiczu i Strzelcach Opolskich. Następnie skazano go na karę śmierci zamienioną na 13 lat więzienia. Na podstawie amnestii z 22 listopada 1952 roku wymiar kary został zmniejszony do 6 lat. Podczas pobytu w więzieniu we Wrocławiu i Rawiczu przez pół roku zajmował się udzielaniem pomocy medycznej współwięźniom. W sierpniu 1953 roku został zwolniony z więzienia po interwencji Izby Lekarskiej we Wrocławiu. Zrehabilitowany w roku 1962.

Po wyjściu z więzienia został epizootiologiem w Powiatowym Zakładzie Weterynarii w Lublińcu, a od 01.01.1954 do 31.12.1978 r. był kierownikiem Państwowego Zakładu Leczniczego dla Zwierząt w Pyskowicach. W latach 1979–80 pracował na stanowisku st. specjalisty ds. zwalczania chorób zaraźliwych. W latach 1980-86 kierował katedrą chorób zakaźnych w Lubumbashi w Zairze. W 1987 w Paryżu została wydana publikacja podsumowująca jego badania nad gruźlicą.

Był członkiem Zrzeszenia Lekarzy i Techników Weterynarii, otrzymał Srebrną Odznakę Honorową Zrzeszenia.

Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari, Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Armii Krajowej, Medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939”, Medalem Wojska i Krzyżem Walecznych.

Prywatnie poeta, autor niewydanego tomiku poetyckiego.

Pochowany został na Cmentarzu Parafii św. Jadwigi w Pszczynie.